ALEKSANDRA MIROSŁAW – SPEED CLIMBING GOAT

Drugiego lutego 2026 roku, w dniu swoich 32 urodzin, Aleksandra Mirosław ogłosiła decyzję o zakończeniu kariery sportowej. Ostatnim i jedynym startem w sezonie Pucharu Świata miał być występ w imprezie World Climbing Series Kraków. Natomiast ostatnim występem w oficjalnej rywalizacji pod egidą IFSC będą mistrzostwa Europy w Laval.

Tekst / RAFAŁ NOWAK

Zdjęcie otwarcia / Złoty medal z Paryża otworzył serca osób, które na co dzień nie miały do czynienia ze wspinaniem;

fot. Drapella/Virt – World Climbing

Wygląda więc na to, że jesteśmy świadkami zakończenia sportowej kariery, którą ciężko objąć jednym spojrzeniem. Dzięki swojemu talentowi i konsekwentnej pracy Aleksandra najpierw sięgnęła po najwyższe laury w sporcie wspinaczkowym, aby następnie zapisać się złotymi zgłoskami na kartach polskiego olimpizmu. Dzięki swoim sukcesom, ale także postawie życiowej wyszła poza ramy sportu i zaistniała w szeroko rozumianej popkulturze, stając się ambasadorką wszystkiego, co można osiągnąć w życiu poprzez sport.

POCZĄTKI

Mistrzyni olimpijska z Paryża była wielokrotnie pytana o początki przygody ze sportem. W takich sytuacjach Ola konsekwentnie przypominała, jak bardzo imponowały jej dokonania starszej siostry Gosi, która wracała z zawodów wspinaczkowych objuczona medalami i pucharami. Ola od pierwszej klasy szkoły podstawowej uczęszczała na treningi pływackie, jednak inspiracja sukcesami siostry szybko doprowadziła ją na ściankę w UKS Skarpa Lublin. Przez pierwsze lata współpracowała z trenerem Grzegorzem Gajaszkiem, który od podstaw stworzył środowisko wspinaczkowe wokół tamtejszego Uczniowskiego Kluby Sportowego. Na ścianie lubelskiej Skarpy od początku mocno rozwijano trening w konkurencji na czas, choć w pierwszych latach Ola startowała także w konkurencji na trudność.

FONTANNA W VALENCE

Jeśli listę jej sukcesów sportowych ułożymy w porządku chronologicznym, wszystko rozpocznie się w w sierpniu 2009, kiedy w wieku 15 lat sięgnęła po swój pierwszy laur, zdobywając tytuł mistrzyni świata w kategorii juniorów młodszych. Co ciekawe, sukces we francuskim Valence był triumfem na znanej obecnie wszystkim standardowej ścianie (15 metrów wysokości, 5 % przewieszenia, 20 chwytów i 11 stopni w stałym układzie). Jednak w tamtym czasie w Polsce był tylko jeden kompletny obiekt do standardu. Od lutego 2009 roku taka ściana, zakupiona ze środków PZA, stała w industrialnych wnętrzach nieczynnej elektrociepłowni zakładów mechanicznych w Tarnowie, gdzie z całej Polski zjeżdżali się zawodnicy kadry. Jednak Ola, podobnie jak pozostali wspinacze lubelskiej Skarpy, większość czasu spędzała na ścianie postawionej w budynku Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Obiekt był co prawda za niski, aby pomieścić „piętnastkę”, jednak z konieczności zastosowano wtedy jedną ze współczesnych metod treningowych, czyli podział drogi na sekcje. Ściana w Lublinie składała się z dwóch odcinków: najpierw było pierwsze 10 metrów, a obok końcowa „piątka”. To głównie tam Ola wypracowała swój bazowy engram ruchowy, który dał jej pierwszy medal mistrzostw świata.

ZAPOMNIANY FALSTART

Tego medalu mogło jednak nie być, bo kwalifikacją na wyjazd do Francji były mistrzostwa Polski juniorów w Tarnowie. Biegi rozgrywano w formacie klasycznym, czyli po nakręconej dowolnej sekwencji chwytów, z którą zawodnicy mieli szansę zapoznać się dopiero tuż przed startem.

Jeśli pamiętacie występ Oli na zawodach WCS w Krakowie w lipcu 2026 roku i wspomnicie jej deklarację, że był to jej pierwszy falstart w karierze, warto odwołać się wiosny 2009 roku i tamtych mistrzostw Polski juniorów… To tam Ola popełniła swój pierwszy falstart. Popełniła, choć de facto nie popełniła. Pierwsze chwyty w tarnowskim klasyku były nieco za wysoko, w efekcie platforma startowa nie została odpowiednio dociążona i system zasygnalizował falstart… Którego nie było, jednak zawodniczka nie miała szansy powalczyć o uzyskanie kwalifikacji. Mimo to Ola pojechała do Francji dzięki zaangażowaniu klubu i odwdzięczyła się w najpiękniejszy możliwy sposób. Po eliminacjach w Valence była ósma, ale w rundach finałowych spisała się wyśmienicie. Zwyciężyła i warto zanotować czas z tamtego pierwszego udanego startu: 18,46 sekundy. Już po wygranej, ale jeszcze przed ceremonią dekoracji Ola wylądowała w fontannie, wrzucona tam z radości przez koleżanki i kolegów, w tym przez starszą siostrę Gosię, która w swojej kategorii zakończyła start na ósmym miejscu.

* * *

Ola Mirosław jako jedna z Mistrzyń będzie gościła na Festiwalu Górskim im. Andrzeja Zawady w Lądku-Zdroju (2–6 września 2026 roku).

Tekst w całości przeczytasz w 304 (3/2026) numerze Magazynu GÓRY.

GÓRY (czasopismo oraz e-book) można kupić w naszej księgarni Książki Gór > link